بر خود خیمه زنیم،

سایبان آرامش ما، ماییم

ما وزش صخره ایم، ما صخره وزنده ایم

ما شب گامیم، ما گام شبانه ایم

پروازیم و چشم به راه پرنده ایم

تراوش آبیم و در انتظار سبوییم

در میوه چینی بی گاه،

رویا را نارس چیدند و تردید از رسیدگی پوسید

بیایید از شوره زار خوب و بد برویم

چون جویبار، آیینه روان باشیم:

به درخت درخت را پاسخ دهیم

و دو کران خود را هر لحظه بیافرینیم،

هر لحظه رها سازیم

برویم، برویم و بیکرانی را زمزمه کنیم...

"سهراب سپهری"

برگرفته از شعر: سایبان آرامش ما، ماییم